Biz An’ı Kaçırdık, Unuttuk, Yakalayamadık

Şu An‘ı düşünüyorum. Ben An olsam, tadımı çıkaramayanlara, yakalayamayanlara ve beni yaşayamayanlara çok kızardım, söverdim ben. Nitekim öyle de oldu. An bize küstü. An, insanlığa küstü. Nedeni mi? Basit, sevgili blog. Bizleri hep acele ettirdiler, hep kendileri gibi yetiştirmeye çalıştılar, hep maskelediler; kalıp ve imajlara bürdüler. O An‘ı bir türlü yaşayamadık, öngördük; var olamadık.  Yanıbaşımızda…